Tym razem nie było sięgania z pewną dozą nieśmiałości do książki, tym razem nie mogłam się doczekać, kiedy też wydawnictwo wypuści kontynuację ‘Świtu Czarnego Słońca’. Drżąc z niecierpliwości pochwyciłam mój egzemplarz i gdyby nie to, że od czasu do czasu byłam zmuszona do jedzenia, chodzenia do pracy, spania i tym podobnych, bardzo denerwujących czynności, pewnie przeczytałabym tę powieść jednym tchem, za jednym posiedzeniem. Ale tak chociaż mogłam dawkować sobie przyjemność. Nie zawiodła mnie ta kontynuacja, oj nie, jest równie dobra, co część pierwsza. Wydawnictwo Mag zapowiedziało zresztą druk ostatniej, trzeciej części trylogii ‘Zimnego Ognia’ na marzec albo maj tego roku.

Tych, którzy czytali ‘Świt Czarnego Słońca’, zapewne nie będę musiała namawiać do przeczytania ‘Nadejścia nocy’. Oni zapewne z taką samą niecierpliwością jak ja oczekiwali na kontynuację przygód wielebnego Damiena Kilcannona Vryce’a, Hesseth, kobiety z plemienia rakhów i demonicznego Geralda Tarranta, wicehrabiego Merenthy, okrutnego Łowcy. Teraz muszę jedynie przekonać czytelników niewtajemniczonych, tych, którzy nie dostąpili radości czytania pierwszego tomu trylogii ‘Zimny ogień’ Celii Friedman. Jest to co prawda trylogia, ale autorka zadbała o to, aby każdy tom (a przynajmniej pierwsze dwa) tworzył osobną, zamkniętą całość. Zarówno ‘Świt Czarnego Słońca’, jak i ‘Nadejście nocy’ opowiada historię, która znajduje swoje zakończenie, choć jest fragmentem większej całości i nadal nie wiemy, jak zakończą się poszukiwania Damiena i Łowcy.

Trylogia ‘Zimnego ognia’ nie jest wbrew pozorom fantasy, albo może jest to fantasy schyłku XX wieku. Ludzie zamieszkujący planetę Erna są potomkami ziemskich kolonistów, którzy 1200 lat wcześniej byli zmuszeni na niej wylądować. Nie mogli już lecieć dalej w poszukiwaniu bardziej przyjaznej planety. O niebezpieczeństwach czyhających na nich na Ernie koloniści dowiadywali się bardzo wolno, umierając dziesiątkowani przez swoje koszmary, które nabrały kształtu. Wszystko, co istnieje na Ernie, przeniknięte jest fae, tajemniczą siłą, falą, która może dowolnie kształtować to, czego dotknie. Fae reaguje również na ludzkie myśli i potrafi je odtwarzać. Koloniści ginęli od swoich najstraszniejszych koszmarów. W ‘Świcie Czarnego Słońca’ poznaliśmy ludzkość żyjącą w 1200 lat po lądowaniu, ludzkość, która przystosowała się do nieprzyjaznego świata. Na Ernie rodzą się dzieci obdarzone instynktowną mocą widzenia fal fae i manipulowania nimi – to Adepci. Istnieją też Czarodzieje, ludzie którzy latami wyrzeczeń i ciężkich studiów posiedli wiedzę o fae i sposoby jej zaklinania, nie widząc jej fal. Damien Kilcannon Vryce, Kapłan Jedynego Kościoła, (także i kościół chrześcijański musiał się przystosować do nowych warunków, ale przetrwał), czarodziej i wojownik oraz Adeptka Chiani wyruszają w poszukiwaniu demonów, które wyssały z Chiani całą pamięć i zdolności widzenia i manipulowania fae. Po drodze dołącza do nich Gerald Tarrant, dawny wicehrabia Merenthy, znany jako Łowca, okrutna kreatura i głęboko nieszczęśliwy już-nie-człowiek. Tarrant poświęcił swoją rodzinę i swą duszę za nieśmiertelność. To co jest w tym cyklu najciekawsze, to niełatwe przymierze Damiena z Tarrantem. Nienawidzą się wzajemnie, pogardzają sobą, a jednak obaj wielokrotnie narażają swe życie w obronie drugiego. Jest to przymierze zawarte w imię wyższego celu, jakim jest pokonanie zła tak potężnego, że może zagrozić nawet potężnemu Łowcy.

Na zakończenie ‘Świtu Czarnego Słońca’ Damien i Tarrant pokonali demony, które okradły Chiani ze wspomnień. Mogłoby się wydawać, że na tym historia się zakończyła. Ale to dopiero początek; zło znacznie silniejsze i bardziej perfidne od owych demonów czai się po drugiej stronie oceanu Erny. Tak więc początek ‘Nadejścia nocy’ zastaje Damiena i Tarranta na pokładzie statku, w drodze na wschodni kontynent. Towarzyszy im Hesseth, kobieta z plemienia rakhów, pierwotnych mieszkańców Erny, którzy wraz z przybyciem ziemskich kolonistów zyskali inteligencję i zaczęli się pod wpływem działania fal fae zmieniać, tak by odpowiadali wyobrażeniu ludzi o nich. A ziemscy etnolodzy i zoolodzy stwierdzili, że kiedyś rakhowie mogliby wykształcić inteligencję, dorównującą ludzkiej i stać się dominującą rasą na Ernie, tak jak kiedyś, w zamierzchłych czasach ludzie na Ziemi. Ludzką rzeczą jest gdybanie, stawianie różnych hipotez i zastanawianie się, co by było gdyby. Na Ziemi jednak nie grozi to zmianą ewolucji całych gatunków jak na Ernie.

Damien i Gerald organizują wyprawę kupiecką na wschodni kontynent, aby odnaleźć i zneutralizować zło, którego macki sięgają poprzez ocean aż do ich krainy. Koloniści przed wiekami organizowali wielokrotne wyprawy na wschodni kontynent, żadna z nich nie powróciła, ale to nie powstrzymuje kupców przed spodziewanymi krociowymi zyskami. Wyprawa kupiecka ma jedynie zakamuflować prawdziwe motywy misji Damiena, Geralda i Hesseth, która została mocą fae fizycznie zmieniona w człowieka – rakhowie są humanoidalni, ale porośnięci gęstym futrem.

Po dobiciu do brzegu wschodniego kontynentu Damien i Gerald odkrywają kwitnącą cywilizację, stojącą na o wiele wyższym poziomie technologicznym i jakby odporną na działanie fae – fajerwerki pozostają tylko fajerwerkami, armaty nie wybuchają, strzelby same nie strzelają, nocą nie straszą wytwory koszmarów nocnych. A wszystko to dlatego, iż Jedyny Kościół wreszcie zatriumfował. A może tylko tak się wydaje, może tylko tak wygląda na pierwszy rzut oka, może moralne zepsucie mieszkańców wschodniego kontynentu sięga dużo głębiej, niż Damien i Gerald sądzili?

Ta wyprawa jest znacznie bardziej dramatyczna, niż wyprawa w poszukiwaniu demonów, które skradły Chiani moc widzenia fae. Tu chodzi o coś znacznie więcej – tu chodzi o przyszłość ludzkości i rakhów na Ernie. Damien będzie musiał wielokrotnie powstrzymywać swoją nienawiść do Geralda, będzie też odkrywał w sobie coraz większe pokłady zła i coraz więcej zrozumienia i przyjaźni dla Geralda. Gerald z kolei będzie stawał się coraz bardziej ludzki, a to zagraża jego przymierzu z mocami ciemności, które ofiarowały mu nieśmiertelność. Pięć gwiazdek z pięciu, gdybym miała przyznawać punktację.

C.S. Friedman
‘Nadejście nocy’
Wydawnictwo MAG, 1999.

Małgorzata Wilk
Magazyn Fantastycznie! nr 3/2000
www.sf.magazyn.pl